konkurs

Konkurs rozstrzygnięty!

Nie było łatwo. Komisja konkursowa obradowała długo i burzliwie i niemal doszło do rękoczynów :) Niemniej udało się osiągnąć konsensus. Wszystkie prace naprawdę nam się podobały. Doceniliśmy pomysłowość i walory artystyczne zarówno nadesłanych historii, jak i zdjęć. Kierowaliśmy się też emocjami, która w nas wywołały, bo anioły to przecież temat emocjonujący :)

Oto lista dziesięciu laureatów nagrodzonych ex aequo:

@Leoniu
@Weronisia
@malwidmon
@schogettenforever
@mulatkaa
@a.filip...
@rudabarakuda
@joahana
@biegnijforest
@asias

Wydawał mi się trywialny... Klasyczny, barokowy, z pyzatymi policzkami, krągłymi piętami i drobnymi paluszkami, w których trzymał dzwonek wybijający godzinę. Siedział na zegarze astronomicznym w Strasburgu.

"Moje spotkanie z aniołem"
Spotkałam go zeszłej zimy. Spotkałam... narysowałam, wyrzeźbiłam w śniegu, stworzyłam. Powstał z wcześniej wirujących na wietrze, wielkich płatków śniegu, w których można poznać wymarzone kształty, jak z najpiękniejszych snów.
Na początku patrzyłam oniemiała na te cuda marząc o tym, na co wcześniej nie pozwalała mi świadomość.
Anioł był moim odzwierciedleniem.

Gdy moja córeczka była małym dzieckiem, przydarzyła nam się nieprawdopodobna historia. Była późna noc, mąż w pracy na nocnej zmianie, moja córeczka nagle dostała strasznie wysokiej gorączki, przestraszyła mnie wtedy niesamowicie. Wtedy jeszcze nikt nie miał telefonu stacjonarnego w domu, nie wspominając o komórkach. Jedyne co wówczas przyszło mi do głowy to ubrać dziecko, i zaprowadzić je jak najszybciej na pogotowie (oddalone o jakieś 2 km od domu ).

Choć nie mówi językiem ludzi i aniołów i daleko jej do śnieżnej bieli...choć uskrzydlona bywa jedynie wtedy, gdy drapię ją za uchem, a miast chmurki na niebie - poduszkę ze mną dzieli...Zjawiła się pewnego majowego dnia i odejść już nie chciała, sprawiała, że odchodził smutek, czas radością wypełniała. Aniołek o tęsknym spojrzeniu, słodszy niż tabliczka czekolady dzielnie mnie wspiera, gdy nie daję rady. Tak oddanych przyjaciół nie trzeba szukać w niebie, Ona wiernością ludziom nie równa i nie opuszcza w potrzebie...

Moim Aniołem jest moja siostra, która zmarła śmiercią tragiczną, miała tylko 20 lat. Na imię Jej Basia, nie mogła trafić nigdzie indziej tylko do nieba, bo była Aniołem na Ziemi i jest nim w niebie, nie ma piękniejszego Anioła niż Ona, tęsknię za nią...bardzo...

Hm... nieczęsto się to zdarza, ale w święta nawet i mój mąż staje się aniołem :)

Mój Mały Śpiący Aniołek.
I choć ten Aniołek czasem zachowuje się jak Mały Diabełek, wciąż pozostaje Aniołkiem. I każdy kto ma w sobie choć odrobinę wrażliwości przyzna mi rację. Nie ma nic bardziej niewinnego nad małe dziecko. Nie ma nic piękniejszego od uśmiechu dziecka i nic smutniejszego od widoku maleńkiej, zapłakanej twarzyczki.
Uśmiech Mojego Aniołka sprawia, że świat z pochmurnego i bezkształtnego staje się piękny a dzień staje się radosny.

Odkryłam magię świata i uwierzyłam, że cuda mogą zdarzać się każdego dnia - wtedy właśnie spotkałam mojego Pierwszego Anioła.. Spotkanie z Drugim Aniołem nauczyło mnie pokory, ale też pokazało jak Wielka potrafi być Miłość..

w maju , nocą ...zastukał w moje okno anioł z procą.
Ugościłam go.Nakarmiłam ciepłym słowem ..uśmiechem.
Dziś , kiedy odrosły mu już skrzydła to on czuwa nad nami...obok półki z zegarami