konkurs

Wiecie co ? Wczoraj spotkałam anioła. Naprawdę , nie kłamię.
Wczorajszego popołudnia wyszłam na spacer.Miałam dosyć już tego hałasu i chciałam odpocząć.
Chodziłam sobie po lesie gdy nagle zauważyłam światło. Była to trochę dziwne bo znajdowało się ono po przeciwnej stronie zachodzącego słońca. Ruszyłam w tym kierunku chcąc sprawdzić niezwykłe wydarzenie.
I wtedy zauważyłam Ją. Siedziała na zwalonym drzewie. Miała krótkie , blond włosy. Była dość niska, ubrana w fioletowy płaszcz , jeansy i buty na wysokim obcasie. Bawiła się czymś co wyglądało jak skradzione światełko słońca.

Moim aniołem jest moja córeczka, którą miałam nie mieć.Ciąża była zagrożona, poród z komplikacjami a ja sama nie mam jednego jajnika.Jednak Bóg zesłał mi mojego aniołka.Uśmiech mego aniołka to najpiękniejszy widok na świecie, słowo mama w jej ustach to najpięniejszy wyraz a jej miłość to coś bezcennego.Dzięki niej codziennie czuję się jakbym dotykała nieba i jakby jego kawałek zamieszkał wraz ze mną.Moja córeczka to mój anioł-cudowny, jasny , promienny któy rozświetla me dni

"Obyś nigdy nie przegapił tęczy albo zachodu słońca, dlatego że patrzysz w dół, pod stopy."

Spotkałam kiedyś anioła. Był piękny, a jego dotyk leczył rany. Ciemne, błyszczące oczy wpatrywały się w ogromny majestat oślepiającego słońca. Anioł wydawał się być oczarowany jego blaskiem, lecz nie widział, że to ono było obserwatorem jego samotnie spędzonych dni. Na wylanych łzach. Na słowach przepełnionych smutkiem i goryczą. Na cichych, błagalnych szeptach płynących wprost z krwawiącego serca. Anioł bez skrzydeł. Czekał na zbawienie, na pomstę, jednak jaskrawe lico słońca nie pomagało sercu, które nie przestawało ronić krwawych łez.

Chociaż przeżyłam wiele burz,
Chociaż poczułam kolce róż,
Choć często wicher wiał mi w oczy,
Ktoś mnie opieką swą otoczył.

Ktoś mi pokazał, że świeci słońce,
Tulił do piersi swej gorącej,
Ktoś mówił do mnie "Kocham Ciebie",
Ktoś sprawiał, że było jak w niebie.

Ja tego Kogoś pokochałam,
Duszę i ciało mu oddałam,
Miłość przysięgłam mu przed Bogiem,
A w naszych sercach płonął ogień...

Jesteś oparciem mym, ostoją,
I spokojną przystanią moją,
Na Ciebie zawsze liczyć mogę,
Gdy skręcę w niewłaściwą drogę.

Gdy rano tupot naszych dzieci
Rozbrzmiewa, nim słońce zaświeci,